Maak kennis met "Marschall Minipaardjes" door onderstaand interview te lezen dat in 2004 werd gepubliceerd in het verenigingsorgaan van het NMPRS.

Interview met dhr. Jan Marsch voor het Nederlands Minipaarden Registratie Stamboek, September 2004, door Ageeth v.d. Lee.

Iets later dan afgesproken arriveer ik in een keurige nieuwbouwwijk in Dalfsen. Hier woont Jan Marsch, fokker maar vooral liefhebber van minipaarden. Als we eenmaal achter de koffie aan tafel zitten, vertelt Jan hoe het allemaal begon. “Mijn vader was al een paardenman, hij had pony's en paarden op een gehuurd stukje land staan.” Als klein jongetje was hij dus altijd tussen de paarden te vinden, samen met jongere broer Hein. Deze laatste assisteert al dertig jaar bij de bekende stal Zwartjens in Raalte. “Hein heeft zelfs een opleiding tot hoefsmid gedaan. Werken met paarden is zijn lust en zijn leven. Toiletteren, trainen, voorbrengen; Hein vindt het allemaal prachtig en hij kan het ook erg goed. We doen veel samen. Hein geeft mij voedings en trainings adviezen voor de paardjes en maakt ze klaar voor keuringen. Zonder zijn adviezen en ervaring was ik niet zover gekomen".

Zelf heeft Jan sinds 5 jaar eigen paardjes. Hij vertelt: “Toen mijn zwager stopte met de boerderij zei hij tegen mij: Jan, nu kun je je droom waarmaken. Mijn zwager stelde toen zijn land beschikbaar om er mini paarden op te houden. Dus nu heb ik m’n paardjes op een gehuurd stukje land, net als mijn vader”. Jan Marsch begon met zwarte Shetlanders omdat hij mini Friezen wilde fokken. Maar hij raakte na verloop van tijd steeds meer gecharmeerd van luxere type paarden, te beginnen met mini Appaloosa’s. Dus één voor één werden de zwarte zwaargebouwde Shetlanders ingeruild voor kleurrijke ranke Appaloosa’s. Hij heeft nu nog een Shetlandmerrie, maar dat is er dan ook eentje van het luxe type. Jan is, naast uiteraard het NMPRS, lid van zowel het Appaloosa stamboek als het MHCE (Miniature Horse Club Europe). Het doel van het NMPRS is om luxere paardjes te fokken; dat heeft ook mijn voorkeur, kwestie van persoonlijke smaak.”

Na deze verhalen ben ik wel benieuwd naar zijn minipaardjes, dus stappen we in de auto en rijden naar het buitengebied van Dalfsen. Daar aangekomen blijkt Hein al bezig met het toiletteren van een Appaloosa hengstveulentje dat naar een keuring gaat. De manen zijn netjes ingevlochten en het hengstje is bespoten met glansspray. Hein twijfelt of de keuze voor witte elastiekjes om de donkere manenvlechtjes wel de juiste is. “Had ik beter zwarte kunnen nemen?” Jan vindt de witte prima. Het geeft wel aan dat voor Hein het toiletteren een serieuze aangelegenheid is. En dat dat z’n vruchten afwerpt blijkt ook want Jan werd met Marschall Leonie tweede bij de merrieveulens op de NMPRS merriekeuring van 31 juli jongstleden. Hier behaalde Marschall Blue Eyes (cremello) ook een eerste premie, en Marschwood Mistress werd met een eerste premie winnaar in haar groep. Het few spot hengstje Marschall One werd in 2002 veulen kampioen en Marschall Jaimi kreeg een eerste premie in 2003.

De merries lopen met hun veulens in de wei. Als we aan komen lopen staan ze met z’n allen te soezen in de schaduw van de schuilstal. In een afgezet stukje staat de bruinpanterbonte hengst Polansky v. Bromishet, vader van onder andere Marschall Polansky (nas 2^de premie) en Marschwood Mistress (1^ste premie nmprs en nas) en Poemba Feller (2^de premie). Een andere vijf jarige half Falabella-hengst, El Rancho’s Objection Overruled, staat bij Hein aan huis. Het plan is om deze hengst volgend jaar in te gaan zetten bij de dekdienst. De veulens die bij de merries van Jan Marsch worden geboren krijgen “Marschall” voor hun naam. De veulens van Hein die zich specialiseert in Amerikaanse zwart bonte minipaardjes “Marschwood”. De veulens die al naar keuringen zijn geweest, en dus veel in de hand zijn geweest, komen nieuwsgierig op me af, Leonie voorop. Jan en Hein benadrukken dat met alle veulens geoefend wordt: halstertje om, aan een lijntje lopen, vaststaan, voetjes optillen; het hoort allemaal bij de opvoeding.

Van de vijf veulens die er nu nog lopen, houdt Marsch er twee aan. Marschwood Mistress uiteraard en een klein sjabrakbruin merrietje Marschall Jill. Jan fokt specifiek op Appaloosa maar als de kleur iets minder is en de beweging van het paardje goed is hij tevreden.

Over de organisatie van de keuringen van het NMPRS is hij zeer te spreken. “De sfeer is goed, ook met fokkers onder elkaar”.  Hij denkt alleen dat hij volgend jaar maar één of twee paarden meeneemt naar de keuring. “We hadden het bij de afgelopen merriekeuring zo druk, dat we bijna niets van de rest van de dag en deelnemers hebben meegekregen, dat is jammer.”

Bij het afscheid laat Hein me zijn verbouwde bestelbus zien. Als de achterklep opengaat komt een soort witte polyester bak tevoorschijn. Hier kunnen en mogen twee minipaardjes in vervoerd worden. Het is een ingenieuze trailer verstopt in een bestelbus, ook voorzien van ventilatie. Hein lacht: “Ik heb altijd van dit soort aparte dingen”. Helaas hebben ook mensen met minder goede bedoelingen het op Hein’s bijzondere eigendommen voorzien; een heel mooi en apart halster werd onlangs uit zijn bestelbus gestolen die aan de spiegel hing. Dat was ook het enige dat was ontvreemd; de dieven hadden het, denkt Hein, specifiek op dit halster voorzien. 

Jan heeft nu een eigen website op internet (www.marschall.nl) en zijn emailadres is marschall@home.nl .

We praten nog even na over de paardjes. Jan besluit zijn verhaal met de opmerking dat, naast het feit dat hij goede veulens op keuringen wil laten zien, hij het verzorgen van de dieren en het werken in de natuur zo mooi vindt aan zijn hobby. Als ik zijn paardjes tevreden zie staan in de prachtige bosrijke omgeving rond Dalfsen, kan ik me dat heel goed voorstellen!